Film

Monika Ponjavić: Dobra znamenja – Nezahvalna ekranizacija


Knjiga “Dobra znamenja” (Good Omens: The Nice and Accurate Prophecies of Agnes Nutter, Witch), zajednički projekat Terija Prečeta (Terry Pratchett) i Nila Gejmana (Neil Gaiman), star skoro trideset godina, poslužio je kao tekstualni predložak za istoimenu miniseriju koja je razvijana od 2011. godine.


Dužina predprodukcije, ali i kultni status ove genijalne knjige učinili su “Dobra znamenja” jednom od najiščekivanijih serija posljednje decenije.

Proizvod koji smo na kraju dobili, nažalost, jednostavno nije uspio ispuniti očekivanja. Dio problema, uprkos činjenici da je Gejman (na Prečetovo insistiranje da se projekat nakon njegove smrti završi) bio zadužen za scenario, te da je kao jedan od producenata imao direktan uticaj na razvoj ove miniserije, se ogleda u činjenici da je ovaj tekst, uostalom kao i svaki drugi Prečetov tekst, zapravo izuzetno teško ekranizovati iz više razloga. Prije svega, književni stil kojim se Prečet služio je karakteristika vrijednosti njegovog djela koje je u svojim počecima zamišljeno kao određeni meta-narativ, palimpsest fantastike koji se konačno odlučio da nju samu koristi kao fluidan žanrovski okvir za mnoštvo savremenih tema, pitanja savremenog života, te svega onog što čini savremenog čovjeka.

Njegovi duhoviti ali duboko eruditski komentari se u tekstu pojavljuju tokom odvijanja same radnje, što u vidu fusnota sa objašnjenjima (da, fusnota), što u rušenju četvrtog zida između fabule, čitaoca i pisca. Sa druge strane, ton samog pričanja vješto plovi kroz potpuno oslobođenu interpretaciju fantastike koja ovdje nema visokoparni jezik. Sve ovo su zapravo oni elementi koji njegova djela svrstavaju u odrasli i zreli nivo književnosti koja pri tom kipi od urnebesnog smisla za humor, odslikavajući jednu od ključnih tema kojima se kroz cijeli opus bavi, a to je humanost i ljubav prema svemu onome što čovjeka sačinjava, od najuzvišenijih visina do komičnih sitničavosti i svih nijansi između sa kojima se tako lako možemo poistovijetiti. Upravo je takav način pričanja priče jako nezahvalan za ekranizaciju (televizijsku ili filmsku, nebitno je), pa ne čudi što se vrlo lako sklizne u manir, u karikaturu, ili u možda samo neki pojedinačni nivo ovog naizgled jednostavnog i pitkog, ali zapravo izuzetno kompleksnog narativa.

Drugi problem serije se odnosi upravo na to porinuće u manir i karikaturu, što je zamka koju Gejman i Daglas Mekinon (Douglas Mackinnon) nisu uspjeli izbjeći. Stil i atmosfera, te odabir načina tretiranja ovog djela (ali i njegovih tema) su na kraju doveli do toga da je sadržaj koji gledamo pojednostavljen do te mjere da je vrlo otvoreno skliznuo u banalnost. Sve je izgledalo, zvučalo i djelovalo kao bajka namijenjena isključivo djeci, što je pogrešan pristup, uzevši u obzir širinu, relevantnost, aktuelnost i slojevitost teksta prijemčivog velikom broju različitih vrsta publike koju “Dobra znamenja” posjeduju.

Ipak, nije sve tako crno i ono što predstavlja najjaču kariku “Dobrih znamenja” jesu naslovne uloge anđela Azirafela i demona Kroulija, koje su pripale Majklu Šinu (Michael Sheen), odnosno Dejvidu Tenentu (David Tennent), glumcima o čijim talentima imam samo riječi hvale. Njihova hemija je čista radost, čak i u onim trenucima kada je taj odnos, ili šale koje zbijaju, usljed loše režije i koncepta, pomalo iskarikiran, ustajao ili pretjeran. To je šteta, jer je nevjerovatno prijateljstvo Azirafela i Kroulija, formirano prije 6.000 godina, kako kaže Bog (Frances McDormand) u prologu, od trenutka kada je Krouli naveo Evu na grijeh u rajskom vrtu, srce knjige, ali i serije čiji je zaplet i više nego interesantan.

Suočeni sa vijestima da apokalipsa samo što nije počela, Azirafel i Krouli, kojem je povjeren zadatak “udomljavanja” Antihrista u američku porodicu diplomata, sklapaju pakt da će učiniti sve kako bi spasili planetu Zemlju, planetu na čiju su se udobnost i čari toliko navikli da bi učestvovali u njenom uništenju. Život bez malih restorana u kojem te svi poznaju, starih knjižara, sosa od kopra ili bez Kvina i glasa Fredija Merkjurija je život koji, prema Azirafelu i Krouliju, jednostavno nije život vrijedan življenja, čime ovaj nevjerovatni par dobija novu poziciju, boreći se protiv pakla i raja, udruženja kojima pripadaju, a za lični interes i indirektno dobrobit Zemlje. Odlučni da spriječe Armagedon, Krouli se zapošljava kao dadilja malog Vorloka Doulinga, a Azirafel kao porodični baštovan. Jedini problem – nakon jedanaest godina predanog posla shvataju da su časne sestre demonskog reda zamijenile bebe i da oni sve vrijeme čuvaju pogrešnog dječaka bez ikakvog znanja gdje se nalazi pravi Antihrist.

Međutim, dalje od tog zapleta stvari prosto ne funkcionišu, jer serija ne uspijeva da prikrije činjenicu da su ispod svog tog blještavila i zabave, svi likovi, osim ova glavna dva, dvodimenzionalne karikature (sa izuzetkom Arhanđela Gavrila kojeg igra Džon Hem). Ovaj problem je dodatno pojačan trendovskim i usiljenim insistiranjem na otvaranju više prostora ženama, dok u samoj knjizi rodni odnosi nisu uopšte bili fokus interesovanja, niti su uloge tako dodjeljivane, po ključu. Istina je da se bez Azirafela i Kroulija, čiji je odnos u knjizi prikazan kao jako prijateljstvo, a u seriji sasvim nepotrebno kao romantičan (romance umjesto bromance), stvari jednostavno ne mogu održati iznad površine i da se vrijeme u seriji dijeli na ono prije i ono poslije njihovih scena, što predstavlja veliki problem, jer disbalans i jaz koji sa njim nastaje, sa svakom novom minutom postaje sve dublji. Do tačke kada postaje gotovo nepremostiv. Dodatno nervira i ciklična priroda i repetitivnost scena, te činjenica da se u brojnim scenama, posredstvom glasa Boga ili na neki drugi, vrlo plošan način, opisuje sve ono što se dešava na ekranu. Scena sa zamjenom beba je jedan od tih primjera.

Da se odlučilo za nešto mračniji stil i sumorniju atmosferu koja graniči čak i sa realnošću (jer “Dobra znamenja” su danas relevantnija i aktuelnija nego tada kada su pisana), da se odbacila potreba za dodatnim objašnjavanjem sadržaja, da je uspostavljen balans između scena sa Azirafelom i Kroulijem, sa jedne strane, i svih ostalih likova sa druge, te da je sve to bilo protkano Prečetovim britkim humorom, dobili bismo seriju za pamćenje. Ovako smo samo dobili likove za pamćenje, a sve ostalo je ostalo na nivou protraćene ideje (iako sam ja realno uživala).

Ocjena: 3.5/5

Besplatnu Android aplikaciju portala SrpskaCafe preuzmite ovdje.


ucitavam...

Možda vas zanima

Grupa S.A.R.S. objavila spot za pjesmu “Veruj mi” (VIDEO)

DB

Netflix otkupio prava na film “Beverly Hills Cop 4” s Eddijem Murphyjem

DB

Tamna strana Netflixa: Sve što ne žele da se sazna o njima

DB

Taylor Swift ne može da izvodi svoje pjesme zbog autorskih prava?

DB

Akcija “Pero”: Pritvor osumnjičenima za izdavanje lažnih diploma

DB

Počela akcija “Novogodišnje srce”: Obradujte klince kojima treba pomoć!

DB

Predaj komentar

Komentari odražavaju stavove njihovih autora, ne i stavove portala srpskacafe.com. Molimo sve korisnike da se suzdrže od vrijeđanja, psovanja i vulgarnog izražavanja. Zadržavamo pravo da obrišemo komentar bez prethodne najave i objašnjenja.

Ova stranica koristi kolačiće kako bi osigurali bolje korisničko iskustvo. Nastavkom korištenja pretpostavićemo da ste saglasni sa primanjem kolačića. Prihvati Pročitaj više