Nova srbijanska serija “Ubice mog oca”, u režiji Predgraga Antonijevića i Ivana Živkovića, je sa prikazivanjem počela prošle godine u oktobru.
U produkciji Radio-televizije Srbije (RTS) do sada je snimljena jedna sezona, od deset epizoda, dok je sljedeća već u najavi. Scenario za ovaj kriminalistički procedural potpisuju Nataša Drakulić (“Zaboravljeni umovi Srbije”, “Zaustavi vreme”, “Zakon ljubavi”) i Predrag Antonijević, poznat po filmovima “O pokojniku sve najlepše”, “Balkan ekspres”, “Mala” i “Spasitelj” (eng. Savior). Glavne uloge tumače Vuk Kostić, Tihomir Stanić, Marko Janketić, Nina Janković Dičić, Katarina Radivojević, Elizabeta Đorevska i Slavko Štimac, dok su epizodne pripale Nebojši Glogovcu, Nataši Ninković, Draganu Mićanoviću, Uliksu Fehmiju i drugima.
Vuk Kostić tumači glavnog lika, problematičnog inspektora Aleksandra Jakovljevića, čijeg je oca nekada tokom devedesetih godina (sudeći po nazivu serije) ubila grupa ljudi. Ova tragedija je ostavila duboki trag, kako na Aleksandra, tako i na njegovu majku Olju (Elizabeta Đorevska), sa kojom živi. Radnja serije, koja se nažalost uglavnom odvija u enterijerima, počinje ubistvom kćerke uglednog biznismena Jovana Despotovića (Glogovac), čija firma gradi najveći stambeno-poslovni kompleks u regionu, pod nazivom “Cityland”, simptomatičnim za Beograd.
Obećavajuća priča, koja u prvoj epizodi izgleda kao da ima i rep i glavu, se s vremenom, kako se lagano približavamo kraju, potpuno raspada, prelazeći u komediju, postepeno i nehotice čime se stvara utisak da se radilo bez završenog scenarija i jasne ideje o tome gdje se ide. Odnosi među likovima, ukoliko ih je ikada i bilo, postaju sve bizarniji, a njihova motivacija se, u brojnim ponavljanjima jednih te istih stvari, potpuno gubi. Za primjer možemo uzeti Aleksandrovu majku Olju, čija je funkcija u seriji potpuno neodređena. Da li je ona samohrana majka, zabrinuta majka, nesrećna udovica, usamljena žena, Marjanovićeva (Stanić) ljubavnica, tajni agent ili prikriveni Norman Bejts, nije jasno. Ono što jeste jasno jeste činjenica da ona, i pored svih tih vrlo izvjesnih identiteta, u ovoj seriji ipak ima samo jednu ulogu (baš kao i Vanja Kardum u “Novinama”) – da nahrani ljude koje put nanese u njenu kuću, ili ako ništa, da ih barem pita da li su gladni. U svakoj sceni. I zaista, ako samo malo obratite pažnju shvatićete da se u svim scenama koje se odvijaju u Aleksandrovom stanu, u prisustvu njegove majke, bez izuzetka, vodi razgovor o hrani. Nakon izvjesnog vremena ova mantra postaje smiješna, htjeli mi to ili ne. Reći ćete mi da cjepidlačim kada spomenem Aleksandrovu prugastu majicu i količinu pažnje koja joj je posvećena onog dana kada je davao izjavu o ubistvu za novinare. U montažnoj sekvenci u kojoj Aleksandar uživo daje izjavu, dok to njegova majka Olja zajedno sa komšinicom Micom prati na malom ekranu, pažnja je jednako usmjerena na ubistvo, kao i na Aleksandrovu kilažu. U jednom momentu, Olja izjavljuje kako je Aleksandar mršav i ne jede dovoljno, dok u drugom, sasvim nelogično, on odjednom postaje predebeo i nemaran, što se podvlači komentarom da za televizijsku izjavu ne bi trebalo da nosi majicu na pruge, koje to naglašavaju.
Čak i kada bismo zanemarili sve besmislice koje se pojavljuju, poput ove, ali i scene iznuđenog priznanja za ubistvo, ili Mirkovog prikrivanja svojih tragova u sceni sa flašom i frižiderom, opet nam ostaju dijalozi. Dijalozi bogati replikama poput “Ko je pucao u čoveka mog života?” ili “Hendlovala sam sve tvoje dečačke fazone”, te raznim nepravilnostima koje se u srpskom jeziku obično svrstavaju u kategoriju jezičkih nedoumica, od kojih bi posebno trebalo izdvojiti “vašoj kćerci”, “uveličaj mi sliku”, “teniskim mečom” i tako dalje, pokazuju na kojem stepenu se naša kultura, ili bolje rečeno, naše društvo trenutno nalazi. Međutim, ono što je još strašnije jeste činjenica da ne samo da je serija emitovana na RTS-u bez prethodne lekture, nego i da se niko od lokalnih kritičara, novinara, profesora i slično, ovim problemom uopšte nije bavio. Na samom početku, kada u jednoj od prvih scena Aleksandar mijenja zajedničku imenicu “kćerka” iz nominativa u dativ, moglo se i pomisliti da su ove nepravilnosti dio koncepta, te da se njegovo nepoznavanje maternjeg jezika pripisuje stereotipu policajca. Međutim, već u sljedećoj sceni, kada Aleksandru pođe za rukom da ličnu imenicu “Milica” promjeni kroz padež u “Miličin” umjesto u “Milicin”, kako se kod nas to obično (pogrešno) kaže, shvatamo da nije do Aleksandrovog lika nego do njegovih nesrećno napisanih replika.
Ljubavni trougao između likova Aleksandra, Marije (Katarina Radivojević) i Jelene (Nina Janković Dičić) je nespretno zamišljeni aspekt serije koji je trebalo da da emotivnu protivtežu trilerskom zapletu sa druge strane. Ono što je najviše nedostajalo je čist koncept i postavka ovakvog odnosa, međutim, kroz veći dio serije je bilo potpuno nejasno šta ovi likovi zapravo osjećaju jedni prema drugima, pogotovo uzevši u obzir krajnje nelogična i nedosljedna ponašanja u pojedinim momentima. Tome nikako nije pomogla loša interpretacija teksta, koji se u najvećoj mjeri činio kao potpuno proizvoljan, neprirodan i vještački.
Homoseksualni odnosi i ovdje, baš kao i u hrvatskim “Novinama”, ulaze na tržište i to kroz mala vrata jer iako prisutni, homoseksualni likovi nikada, niti u jednom trenutku ne postoje u istom prostoru zajedno. Na taj način, a u želji da ne uznemiri veliki dio svoje publike, serija stvara kontekst u kojem je svaka mogućnost za fizički kontakt spriječena. Ovakva postavka stvari je prilično lukava, jer govori o osjetljivim pitanjima, bez da se i njima suštinski bavi. Istu stvar rade i “Novine”, koje iako hrabrije i odvažnije, guraju svoje likove vrlo doslovno iza zatvorenih vrata.
Ako je glavna zamjerka “Novinama” (koje sam u prethodnoj recenziji prilično oštro ocijenila) bio vizuelni identitet i djelimično gluma, onda je “Ubicama mog oca” zamjerka sve drugo, uključujući i glumu. Zapravo jedina dobra strana ove serije jeste njena spremnost da zadrži kontekst u kojem se radnja dešava (iako je i Beograd dramatično desaturisan u odnosu na svoj originalnu prirodu). Sve ostalo, (predvidiva) priča, zaplet, rasplet, režija, dijalozi, karakterizacija likova, njihovi odnosi, gluma (sa izuzecima), je, bez pretjerivanja, na razočaravajućem, gotovo studentskom nivou koju sa punim uvjerenjem, i uz dužno poštovanje, ne preporučujem nikome. Nažalost. S druge strane, ako ćemo seriju cijeniti u poređenju sa onim što se trenutno radi u regionu, ne uzimajući u obzir njen kvalitet u užem smislu, onda možemo reći da se radi o izvjesnom pomaku u smislu priče, koja je za promjenu kriminalistički procedural umjesto sapunica ili slepstik komedija, te da je, bez obzira na sve njene nedostatke, ovo ipak jedan od prvih koraka u budućnost koja, pod uslovom da stvari ostanu na ovom nivou, ne izgleda svijetlo.
Ocjena: 1.5/5
Tekst napisala: Monika Ponjavić
Monika Ponjavić je arhitekta, teatrolog, teoretičar audio-vizuelne umjetnosti i scenski dizajner. U slobodno vrijeme sadi baštu, spašava mačke i negoduje.
***ZABRANJENO JE PREUZIMANJE CIJELOG TEKSTA BEZ DOZVOLE REDAKCIJE. TEKST SE MOŽE PREUZETI DJELIMIČNO, UZ NAVOĐENJE IZVORA SA LINKOM NA SAJT SRPSKACAFE. SVAKO DRUGO PREUZIMANJE SMATRAĆE SE ZLOUPOTREBOM I PODLIJEŽE POKRETANJU TUŽBE.***
Besplatnu Android aplikaciju portala SrpskaCafe preuzmite ovdje.
5 0 komentara
Serija je za nase prilike vise nego odlicno uradjena (nije to top kvalitet ali za nase uslove ovo je apsolutna desetka s obzirom da je neko imao petlju da krene ovako nesto, nama Srbima, nepoznato da radi) sa fenomenalnom glumackom ekipom.. Odavno na nasem prostorima nije vidjen veci profesionalizam i ozbiljnost na tako jednom projektu.. Radnja, rasplet, zaplet i ostalo su savrseno dobro prikazani.. Navedite mi bar jednu seriju u nasoj zemlji u ovom veku u kojoj imate bolju glumacku ekipu??? E da, ja konacno volim sto Srbija ima seriju u kojoj glumci koriste svih 7 padeza. P.s. Ova kritika nije sasvim na mestu, mozda je ovo misljenje izvesne gospodjice Monike, ali sigurno nije misljenje Srbije..
Nestrpljivo se iscekuje SEZONA 2, srdacan pozdrav svima!
Ni vaše nije mišljenje Srbije. Već sam sa kolegama komentarisao ovu seriju i otprilike je zaključak bio “Tresla se gora, rodio se miš”. U Srbiji su već radjene bolje serije, “Vratiće se rode” npr…
Pa daleko od toga da je moje misljenje misljenje Srbije, ali ja svoje misljenje iznosim u komentarima na odredjenim stranicama vestima itd, a ono nije ni bitno nesto mnogo.. Poenta je da ne objavljujem vest na nekoj stranici i iznosim svoj komentar u nesto sto ce svi citati… Ako vidis da je serija dosegla veliku gledanost i ako vidis da se ponovo daje zbog, kako javni servis kaze, velikog interesovanja publike, onda ovaj zakljucak i ova vest tj.kritika serije ne pije vodu… Ako autor ovog teksta zeli da bude uspesni novinar mora uneti malo objektivnosti u celu pricu.. Ako zeli da se zadrzi na ovom nivou, onda je to ok i sasvim razumljivo…Da, Vratice se rode izvandredna serija sa odlicnom pricom i tematikom/problematikom.. Mozda sam se ja lose izrazio kada sam pricao o najboljim serijama… Mozda nije najbolja, ali jedna od boljih u novije vreme svakako jeste.. I ponavljam, ne kazem JA da je jedna od najboljih, to se vidi po gledanosti i velikog interesovanja i vecini komentara ljudi generalno.. Pozz i svako dobro 🙂
Interesovanje publike je otprilike 0 bodova kad gledamo umjetničku vrijednost neke emisije, serije ili filma. Najveće interesovanje publike jeste za te neke rijaliti programe, koji su toliko uspješni da su već smorili i oni koji ih gledaju a pljuju javno.
U demokratskoj državi gdje je dozvoljena sloboda govora, bar u teoriji, ti imaš pravo da svoj tekst napišeš i objaviš, tako da ti taj dio komentara uopšte nema smisla, tj kritika na to što je tekst napisan i objavljen.
Što se same glumačke ekipe tiče, Glogovac da je mogao odsjeći svoju lijevu nogu i poslati na set, posjedovala bi više talenta od ostalih ljudi koji su glumili u seriji.
Ajd sa srećom.
Vidjela žaba da se konj potkiva, pa i ona digla nogu. Na kakvom nam je nivou kultura, kao što reče autorka, vidi se i iz recenzije. Serija zaista ima mnogo propusta ali i autorka ove recenzije. Ovo što je navela kao pravopisne/gramatičke greške, trebalo je prvo ona da provjeri. Navešću samo jedan primjer: imenica (nominativ) ćerka, kćerka, kći
Iako zapara uho, dativ od imenice kćerka može da bude i kćerki i kćerci.
Došlo je takvo vriijeme da su svi pohitali brže-bolje da iskritikuju (negativno), a pritom nikome i ne pada na pamet da ponekad uključi dugme samokritike.
P.S. “Monika Ponjavić je arhitekta, teatrolog, teoretičar audio-vizuelne umjetnosti i scenski dizajner.” ali ne i lingvista. Imajući u vidu i nastavak ličnog opisa “U slobodno vrijeme sadi baštu, spašava mačke i negoduje.”, sveukupnu sliku pripisaćemo ovom negodovanju. Srećno!