U Francuskoj je 18. septembra 1981. godine ukinuta smrtna kazna.
Prema podacima “Amnesti iternešnela” krajem 20. i početkom 21. vijeka između 3 000 i 4 000 ljudi osuđeno je na smrt u 67 zemalja.
Od toga, kazna je izvršena nad (najmanje) 1 526 osoba u 31 zemlji.
U Kini je zabilježeno 1 060 pogubljenja, u Iranu 113, a u SAD 71, što je 81 odsto od ukupnih egzekucija.
U razvijenim zemljama zatvor prevladava kao najstrože propisana kazna – najčešće kazna doživotnog zatvora.
Smrtna kazna izvršavana je, i još se vrši, brojnim metodama.
U SAD je donedavno električna stolica bila najčešće korištena metoda, a od 2000. godine češće se koristi smrtonosna injekcija.
U islamskim zemljama smrtne kazne su dio šerijatskog zakona. Tu su koristi vješanje, javno bičevanje, kamenovanje i druge bolne metode.
Neke šerijatske države koriste i metodu odrubljivanja glave, a u Egiptu je na snazi vješanje, kao i u Iranu, Pakistanu i Singapuru.
Strijeljanje osuđenika vrši se u Somaliji, Tajvanu, Uzbekistanu, Vijetnamu i ostalim zemljama, a u Avganistanu i Pakistanu žrtve kamenuju.
U starom Rimu korištena je okrutna metoda razapinjanja na krst odbjeglih robova, kriminalaca bez rimskog državljanstva, te pobunjenika.
Tokom srednjeg vijeka u Evropi uobičajene metode pogubljenja bile su vješanje i spaljivanje na lomači, gdje se češće umiralo od gušenja dimom prije nego što bi neka osoba izgorjela.
Odrubljivanje glave mačem bila je često “povlastica” privilegovanih pojedinaca i plemstva.
Tokom istorije, smrtnu kaznu izvršavala je obično jedna, samo za taj posao, određena osoba – dželat.
Egzekutor i njegova porodica su u mnogim kulturama bili omraženi i izbjegavan je kontakt sa njima.
Zbog toga su dželati najčešće nosili maske preko lica i njihov pravi identitet je bio poznat samo malom broju ljudi.
Razvojem tehnologije i modernizacijom uslijedile su i nove metode egzekucije.
Tako je 1792. godine u Francuskoj uvedena giljotina, koja se proširila u ostale dijelove Evrope.
Uz razvoj vatrenog oružja, strijeljanje je postala učestala metoda smaknuća. U 20. vijeku korištene su gasne komore, te električna stolica i smrtonosne injekcije.
Različite metode pogubljenja u društvu se različito procjenjuju i odobravaju.
Dok neke metode služe izričito za ponižavanje osuđenika, druge se smatraju “časnim”, kao na primjer strijeljanje u vojsci.
Srna
Besplatnu Android aplikaciju portala SrpskaCafe preuzmite ovdje.