Američki pisac, nobelovac i književni klasik Vilijem Fokner (1897 – 1962) umro je 6. jula 1962. godine.
Fokner je bio zaokupljen problemom zla. Prikazao je društvenu istoriju američkog juga, degeneraciju i propadanje starosjedilačke gospode, te surovost i bezobzirnost došljaka.
Bio je hroničar propadanja, poročnosti, izopačenosti i svireposti.
Djela: romani “Sartoris”, “Buka i bijes”, “Svjetlost u avgustu”, “Komarci”, “Medvjed”, “Konjički gambit”, “Uljez u prašinu”, “Divlje palme”, “Vojnikova plata”, “Starac”, “Gospodska kuća”, “Rekvijem za iskušenicu”, “Lupeži”, “Utočište”, pripovijetke “Svetilište”, “Nepobijeđeni”.
Fokner je, prema mnogim mišljenjima, najveći američki romanopisac i jedan od najvećih svjetskih prozaista uopšte.
Njegovo djelo karakterišu raskošna invencija, vatromet tehničke virtuoznosti, dominantna tragična i tragično-ironična vizija života u kojoj vlada sudbina.
Istovremeno, Fokner afirmiše i ljudskosti stoičkog humanizma izraženog u hrišćanskoj ikonografiji i daje naglasak na vrline koje je istakao u svom
čuvenom govoru pri dodjeli Nobelove nagrade.
Foknerov uticaj na svjetsku književnost je veliki: dovoljno je reći da su posljeratna američka, zapadnoevropska i latinoamerička literatura nezamislive bez njega – od Kamija do Markesa, od Vargasa LJose do Toni Morison.
Srna
Besplatnu Android aplikaciju portala SrpskaCafe preuzmite ovdje.