Kleopatra VII je gotovo od samog početka vladavine koristila religiju kao moćno političko sredstvo, a jedan od prvih primjera zabilježen je 51. godine prije nove ere, kada je kao 18-godišnja kraljica učestvovala u ceremoniji sahrane svetog bika Buhisa i bila predstavljena titulom “Boginja koja voli oca”.
Kao pripadnica makedonske dinastije Ptolemejevih, koja je Egiptom vladala nakon smrti Aleksandra Velikog, Kleopatra je morala da poveže grčko porijeklo svoje porodice sa egipatskom tradicijom u kojoj je faraon imao božanski legitimitet, pa je postepeno izgradila posebno snažnu vezu sa kultom boginje Izide.
Kleopatra kao “Nova Izida”
Izida je u egipatskoj religiji bila supruga Ozirisa i majka Horusa, ali i simbol majčinstva, zaštite i kraljevske vlasti, zbog čega je poistovjećivanje sa njom Kleopatri omogućavalo da učvrsti položaj među egipatskim stanovništvom i sveštenstvom.
Nakon rođenja Cezariona, sina kojeg je dobila sa Julijem Cezarom, Kleopatra je još snažnije njegovala tu simboliku – sebe je predstavljala kao Izidu, dok je Cezarion mogao biti povezan sa Horusom, božanskim sinom i legitimnim nasljednikom prijestola.
Religija kao sredstvo političke moći
Kleopatra je svoju božansku sliku prilagođavala i publici kojoj se obraćala, pa je prilikom čuvenog susreta sa Markom Antonijem u Tarsu 41. godine prije nove ere nastupila u maniru Afrodite, odnosno rimske Venere, dok je nekoliko godina kasnije u Aleksandriji javno predstavljana kao “Nova Izida”.
Takvo predstavljanje nije bilo potpuno novo, jer su i ranije ptolemejske kraljice povezivane sa Izidom i drugim božanstvima, ali je Kleopatra tu tradiciju pretvorila u jedan od ključnih elemenata vlastitog političkog identiteta i legitimiteta u periodu sve snažnijeg rimskog uticaja, objašnjava “History“.
Nezavisne novine
Besplatnu Android aplikaciju portala SrpskaCafe preuzmite ovdje.