Inventivni serijski ubica, neuhvatljiva banda razbojnika, lopovi koji ne ostavljaju dokaze – iako se fraza “zasnovano na istinitim događajima” smatra marketinškim trikom, mnogi popularni trileri i akcioni filmovi povezani su sa istinitim pričama. Štaviše, neki od scenarija igranih filmova skoro u potpunosti su prepisani iz krivičnih dosijea.
”Ubistvo u Orijent ekspresu”
Čuveni klasik Agate Kristi „Ubistvo u Orijent ekspresu“, koji je više puta ekranizovan, jedna je od priča koje nisu izmišljene. U knjizi i filmu zločin su počinili putnici luksuznog voza kao osvetu bogatom Amerikancu, na čijoj je savjesti život malog dječaka. Ovaj lik je inspirisan pravim dječakom.
Radi se o dvogodišnjem djetetu, koje je oteto u martu 1932. godine iz kuće legendarnog američkog pilota Čarlsa Lindberga. Prema policijskom izvještaju, nepoznato lice je ušlo kroz otvoreni prozor na drugom spratu. Otmičar je isprva tražio otkupninu od 50 hiljada dolara, a zatim je podigao na 70 hiljada. Dijete je tražila cijela zemlja, a Lindbergu je pomoć ponudio čak i mafijaš Al Kapone. Agata Kristi ispričala je svoju verziju o otmičaru.
Poslije mjesec dana porodica je dobila jasne instrukcije za razmjenu. Iako su Lindbergovi ispunili sve zahtjeve, djeteta nije bilo na navedenom mjestu. Njegovo tijelo pronađeno je sredinom maja, manje od dva kilometara od kuće. Ekspertizom je utvrđeno da je dječak ubijen istog dana kada je otet.
Osumnjičena je kućna pomoćnica, koja je bila nervozna prilikom ispitivanja. Poslije nekoliko saslušanja izvršila je samoubistvo, a kasnije se ispostavilo da nema nikakve veze s otmicom.
Zločin je razriješen tek u septembru 1934. godine. Ubica, stolar Bruno Hauptman pronađen je na osnovu hartija od vrijednosti koje su Lindbergovi dali kao otkup, a on je pogubljen aprila 1936. godine na električnoj stolici.
”Monstrum“
Prema verziji istrage, ulična prostitutka sa Floride Ejlin Vuornos je krajem 1980-ih godina upucala i opljačkala sedmoro ljudi, među kojima su bili usamljeni sredovječni muškarci. Pošto bi ih odvela na neko skrovito mjesto, pucala bi u njih iz damskog pištolja kalibra 22 milimetara. To je izazvalo interesovanje psihijatara kriminologa.
Žene – ubice obično najprije lično upoznaju žrtvu, a zatim najčešće pribjegavaju trovanju. U datom slučaju nije bilo ničega od navedenog, zbog čega je bilo teško ući u trag serijskom ubici. Međutim, nakon što su svjedoci identifikovali ubicu, ona je izjavila da su pomenuti muškarci pokušali da je siluju i da se radi o ubistvima u samoodbrani. Vrhovni sud u to nije povjerovao, a smrtna kazna, donjeta 1966. godine – izvršena je šest godina kasnije.
”Zodijak“
San Francisko, kraj 1960-ih godina. Zaljubljeni par parkira automobil na pustom mjestu i smiješta se na zadnje sjedište. Nepoznata osoba im se prikrada i, preteći pištoljem, prisiljava mlade ljude da izađu, a zatim puca u njih. Ovo je tipičan scenario niza zločina, koje je počinio manijak s nadimkom Zodijak.
Ubica je sam sebi dao taj nadimak u pismima policiji i lokalnim listovima. U njima se rugao detektivima, tvrdeći da su ga već ispitivali kao svjedoka i prijetio da će organizovati masovno ubistvo djece. Tvrdio je da je na njegovom spisku žrtava 37 ljudi, iako je policija potvrdila samo pet.
Osim rjetkih komentara, ostavljao je u pismima šifrovane poruke, pri čemu je u posljednjoj čak naveo svoje pravo ime. Poruke nisu odgonetnute, a Zodijak je prestao da se javlja, dok je sama istraga zapala u ćorsokak.
O neuhvatljivom ubici su mnogi pisali i snimali filmove. Godine 2007. svoju interpretaciju te priče iznio je poznati režiser Dejvid Finčer.
”Mjesto susreta se ne može promijeniti”
Ovu petodjelnu seriju Stanislav Govoruhin snimio je po romanu ”Era milosrđa” braće Vajner. Iako su autori tvrdili da su svi glavni likovi zbirni, banda ”Crna mačka“ ipak je bila inspirisana istinitim događajima. Istina je, grupa organizovanog kriminala imala je drugi naziv i terorisala je Moskvu 1950-ih, a ne 1940-ih godina, kao što se navodi u romanu.
Razbojnici su bili drski i okrutni, nisu štedeli slučajne svjedoke. Prema verziji istrage, imali su na duši 11 ubistava i mnogo pljački. U zimu 1953. jedan od isljednika primijetio je da su pljačke počinjene blizu stadiona.
U maju iste godine miliciji je zapao za oko sumnjivo darežljiv student iz Krasnogorska koji je poslije fudbalskog meča kupio cijelu bačvu piva i častio prolaznike. Mladića su počeli da prate i on ih je doveo do izvršilaca zločina. Uhapšeno je dvanaestoro ljudi, vođa Mitin i njegovi najbliži saradnici osuđeni su na smrt strijeljanjem, a ostali su dobili mnogo godina robije.
Sputnik
Besplatnu Android aplikaciju portala SrpskaCafe preuzmite ovdje.