Jubilarno 50. izvođenje predstave „Istina (ne) boli“ biće obilježeno 16. februara 2024. godine u Narodnom pozorištu Republike Srpske bilježimo.
„Istina (ne) boli“ praizvedena je na Sceni „Petar Kočić“ 15. decembra 2015. godine.
– Predstava je nastala prema dramskom komadu „Kod vječite slavine“ (radni naslov) Jelene Kojović Tepić, a režirao je Igor Tešić. U autorskom timu predstave su dramaturg predstave Milan Gajić, scenograf Dragana Purković Macan, kostimograf Ivana Jovanović i kompozitor David Mastikosa. Za scenski govor zaslužna je Nataša Kecman, lektor – saopštili su iz Narodnog pozorišta Republike Srpske i dodali:
– U premijernoj podjeli su: SLAĐANA ZRNIĆ (Nada), SMILjANA MARINKOVIĆ (Radmila), ĐORĐE MARKOVIĆ (Momčilo Đurić, gazda), GORAN JOKIĆ (Mijanović) i BOJAN KOLOPIĆ (Bogdan). Smiljanu Marinković trenutno zamjenjuje DRAGANA MARIĆ, koja je i ranije igrala u predstavi.
Inspicijent i sufler je Vesna Maksimović.
– Dosadašnja izvođenja predstave pratilo je oko 3.100 gledalaca, a predstava je pored gostovanja, učestvovala i na festivalima: U zvaničnom takmičarskom programu XV Festivala bosanskohercegovačke drame u Zenici i XXI Međunarodnog festivala malih scena i monodrame u Istočnom Novom Sarajevu – kazali su oni i dodali:
– Dramski prvenac novinarke i književnice Jelene Kojović Tepić, „Kod vječite slavine“ (radni naslov), proglašen je najboljim dramskim tekstom na trećem Konkursu Beogradskog dramskog pozorišta 2013. godine. Konkurs za dramski prvenac pokrenut je „sa ciljem da se promovišu novi autori i savremen pogled na svet“, namijenjen autorima čiji dramski tekstovi nisu „izvođeni, ekranizovani, niti objavljivani“. Konkurs je promovisan kao značajan „pokušaj revitalizovanja i podsticanja nove drame“.
Neposredno pred premijeru, 2015. godine, u svom autorskom tekstu za program predstave, Jelena Kojović Tepić je zapisala:
„Zatvorimo li na časak oči, možemo da zamislimo jednu grdnu kafanu krajputašicu, negdje uz Koridor, usred ničega, gdje među krivonogim stolovima, u oblaku dima, jedna žena prevrće pljeskavice, a drugom rukom lista „Rat i mir“. Tamo u ćošku, bivši doktor istorije, u prokletstvu alkoholnog zaborava, zabranjuje literaturu ‘jer dobra nikad donijela nije’, dok ga sluša nekadašnji nadareni đak, sad vozač kamiona. Među njima samo onaj kočoperni, u svilenom odijelu, grlat i nepismen, ima novca da plati ceh. To što, sem novca i samopouzdanja, ničeg drugog nema, čini se, nije važno. Gdje bi i šta bi ovi ljudi bili da se nije desio rat? Ima li smisla postaviti ovakvo pitanje, dvadeset godina poslije? Iščašio je rat svakog od nas. Junaci ove drame su naoko preživjeli, ali vrijedi li život kad nas bez pitanja prebaci na pogrešan kolosijek?“
SrpskaCafe
Besplatnu Android aplikaciju portala SrpskaCafe preuzmite ovdje.