Smještena visoko u peruanskim Andima, La Rinkonada predstavlja globalni fenomen i mjesto koje nosi zloglasnu etiketu „pakao na Zemlji“.
Na visini od 5.100 metara, gdje je vazduh toliko rijedak da svaki udah predstavlja borbu, oko 50.000 ljudi svakodnevno rizikuje život u potrazi za plemenitim metalom koji kroji njihovu sudbinu.
Poznati jutjuber i dokumentarista Ruhi Čenet, čuven po posjetama najnepristupačnijim lokacijama na planeti, odlučio je da istraži ovo mjesto koje je bukvalno „najbliže svemiru“.
Ono što je tamo zatekao ostavlja bez daha, ali ne zbog ljepote, već zbog surovosti.
Život iznad oblaka: 300 metara viši od Mon Blana
La Rinkonada je najviše naseljeno mjesto na svijetu. Nalazi se na nadmorskoj visini koja je za 300 metara veća od vrha Mon Blana.
Iako je od ekvatora udaljena svega 14 stepeni, klimatski uslovi su ekstremni i podsjećaju na zapadnu obalu Grenlanda.
U ovim uslovima, atmosfera je toliko razrijeđena da je očekivani životni vijek stanovnika svega 35 godina.
Lokalno stanovništvo funkcioniše sa samo 50 odsto normalnog nivoa kiseonika, a njihova tijela su se kroz generacije prilagodila tako što proizvode dvostruko više krvnih zrnaca u odnosu na ljude u nizinama.
“U ovoj pustoši nijedno stablo ne može da preživi”
Dokumentarista Ruhi Čenet slikovito je opisao svoje iskustvo odmah po dolasku:
– U ovoj pustoši nijedno stablo ne može da preživi zbog niskog pritiska. Ovaj grad u peruanskim Andama čak je 300 metara viši od Mon Blana, najvišeg vrha evropskih Alpa. Daleko od modernog sveta, to je mesto gde su zločin i opasnost uvek u blizini.
Čenet je opisao fizički slom koji doživi svaki posjetilac: vrtoglavica čim izađe iz vozila, konstantan umor, ispucale usne i bol u grlu zbog suvog vazduha. Iako je kalendarski bilo ljeto, putevi su bili zaleđeni, a gradom se širio nesnosan smrad smeća koje se gomila na svakom ćošku.
Metalne barake bez struje i vode
Većina stanovnika živi u improvizovanim metalnim barakama bez struje i osnovnih higijenskih uslova. Tokom zime, temperature se spuštaju do -10 stepeni Celzijusa, a tekuća voda u domovima ne postoji.
Ljudi su prisiljeni da koriste javna kupatila i tuševe, dok kanalizacioni sistem uopšte ne postoji, što grad čini jednim od najzagađenijih mjesta na svijetu.
Sve zbog jednog razloga – Zlato
Uprkos nepodnošljivim uslovima, populacija grada je naglo porasla. Između 2001. i 2009. godine, kada je cijena zlata skočila za 235 odsto, u grad se doselilo novih 30.000 stanovnika.
– LJudi dolaze na ovu surovu zemlju samo zbog jednog razloga – zlata. Oko 50.000 ljudi nastanilo se ovde, među hrpama smeća, sanjajući o bogatstvu – objašnjava Čenet.
Rad bez plate i borba sa hipoksijom
Sistem rada u lokalnim rudnicima je u najmanju ruku bizaran. Mnogi rudari rade 30 dana potpuno besplatno, da bi im trideset prvog dana bilo dozvoljeno da rade za sebe.
Tog dana mogu kući ponijeti onoliko rude koliko fizički mogu iznijeti na svojim ramenima, a da li će u toj rudi biti zlata, isključivo je pitanje sreće.
Pored fizičke iscrpljenosti, stanovnike kosi hipoksija (nedostatak kiseonika u tkivima), koja pogađa 25 odsto populacije, kao i hronično trovanje živom koja se koristi u procesu separacije zlata.
U cijelom gradu postoji samo jedna mala klinika, nedovoljna za desetine hiljada ljudi koji svakodnevno rizikuju sve za komadić sjajnog metala.
Nportal
Besplatnu Android aplikaciju portala SrpskaCafe preuzmite ovdje.